martes, 15 de decembro de 2015

*


Destrución.



Luna de mármol, rígido calor, 

noche de estío cuando el perro es mudo, 
cuando un velo de esparto ante los ojos 
casi acaricia, sueño o plumón leve. 
Luna de piedra, manos por el cielo, 
manos de piedra rompedoras siempre, 
retorcidas a veces con destellos, 
manos de lumbre láctea, ya rígidas. 
Cuerpo de piedra, senda de cristales, 
mudo siempre o doliente con los soles, 
cuando perros de lana flotan quietos 
por pantanos de seda acariciada. 
Yo no sé si la sangre es roja o verde. 
Ignoro si la luna vence o ama, 
si su lengua acaricia los desvíos, 
axilas que palpitan ya de pluma. 
Cielo quieto de fango que ahora gira 
dulcemente mintiendo un sol activo, 
bella túnica amada por lo dura 
sobre muslos de piedra avanzadores. 
Dulce careta blanca que ladea 
su morado celeste ya sin órbita. 
Tibia saliva nueva que en los bordes 
pide besos azules como moscas. 
Soledad, soledad, calvero, mundo, 
realidad viva donde el plomo es frío; 
no, ya no quema el fuego que en las ingles 
aquel remoto mar dejó al marcharse.



Vicente Aleixandre



Doe. Doe. Doe. Doe. Porque estabamos sentados fronte ao mar. Con todo ese silencio extendido.Non había nada que dicir, con todas esas ondes indo e vindo. Quixen abrazarte moitas veces, recoñezoo. Pero todo vai quedando atrás. Deixa ocos. Fotografías. Café derramado e frío. E os recordos volven como un boomerang. Hai algo ardendo metres todo se conxela. É un soño horroroso.  
Podes matarme con toda esta ausencia sobrevida. Ás veces desexaría estar sempre dentro, e non volver. Escapar e non volver. A destrución ou o amor? 

luns, 7 de decembro de 2015

Celso Emilio Ferreiro- Aturuxar

Aturuxar é ter anxos na voz,
azas de pomba pola gorza
Voar co corazón nas longas tebras
da terra, nas estradas infindad do tempo (...)

domingo, 6 de decembro de 2015

O pais(axe)

Porque ahora tú y yo
(en esta pequeña habitación, 
con nuestra respiración a todo volumen)
Somos el país de este viaje
Christos Tsiamis

Esqueceuse da súa propia dor, 
só ficaba no verdor da paisaxe
inmune a  todo o ferinte
atravesada pola luz
a unha velocidade desorbitada

E era esa persoa que tantas veces nos esnaquizou a vida
porque nada importaba ata que doeu
ata que nos matou
atrapounos coma unha Ofelia no peor dos mundos
camiñando descalzos
sobre espiñas
sen esperanza
nin palabras na gorxa

mais atopando un respiro 
nos ollos dalguén
no corpo
no silencio

porque a soidade excita
porque o poema é o summum
o orgasmo do esquecemento

e foi por causa dese silencio
que ficaremos sós ata que alguén nos atope

mércores, 25 de novembro de 2015

CAOS- CAÓTICO

Cando todo é caos
botóns desbrochados
mar rebelde
perfora silencios
paisaxes de praias baleiras
de pés descalzos
que buscan refuxio
na profundidade deste totum revolutum

Fillos da dor

Ás veces todo se rompe en pedaziños
non se poden volver unir
dilueste en sangue
arranxas o que podes
non tes medo á ferida
que pode colarse dentro de ti
Aleksandra Waliszewska

xoves, 19 de novembro de 2015

O tempo fuxe, a poesía,fica nos ollos da xente

I
A poesía está desnuda
a rúa late
ruxe como navíos perdidos
e ninguén, ninguén 
todos durmen
e o ceo é unha noria de nimbos
as estrelas eran farois
agora as ventás
rebélanse contra o negro da noite

II
Subo ao urbano
non podo ver os ollos da xente
miran ao infinito
seguen a chuvia esvarando pola ventá
as voces mestúranse

III
Tempus fugit

Mustang


A directora de Mustang:  Deniz Gamze Ergüven dixo nunha entrevista que fixo a película para afondar en que consistía ser “muller” en Turquía, onde os profundos movementos tectónicos xiraban en torno esa temática.
Son moitos os que asocian esta película coa de Virxes suicidas de Sofia Cappola.

Comeza coa historia dunhas irmáns que xogan na praia sobre os ombros dos rapaces.  Séguese con  este acto inocente é condenado de provocativo e fóra de lugar, por “sexual”.

A veciña delata as rapazas, de obscenidade. É entón cando comeza a verse o primeiro atisbo de rebeldía de Lale preguntándolle se ela unha xuíz moral. 
Progresivamente vaise vendo como cada vez a  sociedade patriarcal as reprime máis e máis.
Porén, encerradas na habitación, cos cabelos entrelazados, están a descubrir a súa sexualidade. A descubrírense. E son continuas as loitas contra as imposicións sobre todo por parte de Lale, que xa con case todas as súas irmáns casadas consegue fuxir da casa onde estaban recluídas, nesa “fábrica de facer esposas”.

Aínda que é obvio que é un filme feito desde o punto de vista occidental, e aínda que é doado que consiga irritarnos profundamente,  transmite moito. Ten unha mensaxe insurxente, de loita feminista, pola liberdade que se ve materializada ao chegar ao Istambul. Agridoce e cun toque de esperanza.

venres, 13 de novembro de 2015

As mil e uma noites,Miguel Gomes.

As mil e uma noites, o inquieto é un filme de Miguel Gomes; galardoado este ano en Cineuropa. No seu discurso dixo que pensaba que ia morrer porque lle daban o premio, pero que como non era así, e considérase alguén novo con pouca obra, dixo ía seguir a agasallarnos con máis filmes. E que contra a política da austeridade cinema da diversidade. Política de austeridade que se deixa ver nos estaleiros portugueses de Viana do Castelo onde se construiron milleiros de barcos para o mundo enteiro. Despois aparecen as avespas asiáticas,  nun intento de contar mil historias á vez. Avespas que se entende que pican aos traballadores. E hai un home que cre que el só pode matar a todas as do país. De noite, queimando árbores, coma se se tratase dun vagalume inmenso. Un filme á vez que cómico que vai construindo un fíos as veces moi poéticos como en Aquele Querido Mês de Agosto que  nos engaiolou  polas verbenas do rural que tan típicas son tamén da Galiza.




Despois aparece Xerezade para contar as desventuras do país, o desgoberno, as desgracias a través dun imaxinario corrosivo e cheo de humor. É sobre todo unha sátira política. Aínda que Miguel Gomes dixo que non posuía cualidades para iso pero si para retratar a estrutura dunha sociedade, dun pobo, que diso se trata a política.
Historias e máis historias.Un galo madrugador que é o primeiro berro da consciencia do pobo pero ninguén o escoita e todos se queixan. Non o deixan expresarse. O galo vai a xuizo. A xente da Troika sobre a que recae unha maldición ou bendición e por fin son felices a base de ereccións e deixan de apretar aos cidadáns. Porque hai máis formas de facer política que a liberal.  Unha rapaza provoca un incendio por amor. O bosque arde malia que chove. Homes e mulleres debecen por tirárense ao mar en pleno inverno.


Xerezade fala.

domingo, 18 de outubro de 2015

Unha historia con imaxes e miradas.




Amama de Asier Altuna é unha película dura, con personaxes realistas, do mundo rural. Podería ser perfectamente o rural galego, de feito asemellase bastante. Un auténtico poema de árbores, mans cansadas de traballar, e poesía, moita poesía no cabelo e no eterno silencio da avoa. A Amama Juliana, que entendía Amaia que para ela o día do Xuicio Final era o fin dos caseríos vascos, dun xeito de vida que estaba a mudar coas estradas, edificios, coches… De feito o director nunha entrevista di: "He vivido esa ruptura entre generaciones y he visto ese mundo que se acaba, el paso a la ciudad; de hecho, mi amama decía que, cuando la ciudad venga, nosotros estaremos desaparecidos y será el anticristo" (Eldiario). É precisamente a avoa, tamén, o fío de todo, e mesmo o que une o mundillo do audiovisual de Amaia co seu mundo do Euskadi rural.

Pero o máis importante é que contase moito case sen falar, con miradas, con silencios, con recordos, co sentir, cos actos...e non só se trata de ver o abismo que pode haber entre estes dous mundos (o rural e a cidadade) senón que se busca un equilibrio xa que Amaia non acepta aquelas costumes que lle parecen erradas por parte do pai. E mesmo berra ante o silencio da nai e esa imposición de subordinación e acatamento en canto ao que dispón o “home”, de ideas inamovíbeis. De feito, trata de romper con esa sociedade patriarcal que se perpetúa no caserío, de aí que cada árbore que sae de cotío no bosque veña representada coa súa cor, cun significado, candasúa, puro simbolismo:  a Gaizka tócalle o vermello que é a paixón e é el, o VARÓN que herda o caserío aínda que emigra e non segue coa tradición; a Xabier, o branco, sinónimo de pureza aínda que o que o define é a vagancia, e a Amaia, o negro: a rebeldía a maldade, o demo... Curioso? Sorprendente que a unha muller se a tilde con tanta negatividade? Non, estamos acostumados, outra impostura máis da nosa sociedade. E por iso que Amaia ao cortar o pai a súa árbore colle as pinturas e pintaos un pouco de cores variadas. Como símbolo de loita e, si: rebeldía.

De feito está tamén tan presente a masculidade no mundo rural vasco que os conflitos entre pai e filla serán bastante violentos. Mais é grazas a forza de Amaia e ao final, á apertura dos pais, como se irán mudando as cousas aínda que Amaia non quere romper de todo con iso senón melloralo. Seguir aprendendo, malia que as mans de Xabi (fillo) e Tomás (pai) non se asemellen en nada: unha chea de feridas e facturas que o traballo diario pasa e outra impoluta.


Maravillosas ocupaciones

"Qué maravillosa ocupación cortarle una pata a una araña, ponerla en un sobre, escribir Señor Ministro de Relaciones Exteriores, agregar la dirección, bajar a saltos la escalera, despachar la carta en el correo de la esquina.
Qué maravillosa ocupación ir andando por el bulevar Arago contando los árboles, y cada cinco castaños detenerse un momento sobre un solo pie y esperar que alguien mire, y entonces soltar un grito seco y breve, y girar como una peonza, con los brazos bien abiertos, idéntico al ave cakuy que se duele en los árboles del norte argentino.
Qué maravillosa ocupación entrar en un café y pedir azúcar, otra vez azúcar, tres o cuatro veces azúcar, e ir formando un montón en el centro de la mesa, mientras crece la ira en los mostradores y debajo de los delantales blancos, y exactamente en medio del montón de azúcar escupir suavemente, y seguir el descenso del pequeño glaciar de saliva, oír el ruido de piedras rotas que lo acompaña y que nace en las gargantas contraídas de cinco parroquianos y del patrón, hombre honesto a sus horas.
Qué maravillosa ocupación tomar el ómnibus, bajarse delante de Ministerio, abrirse paso a golpes de sobres con sellos, dejar atrás al último secretario y entrar, firme y serio, en el gran despacho de espejos, exactamente en el momento en que un ujier vestido de azul entrega al Ministro una carta, y verlo abrir el sobre con una plegadera de origen histórico, meter dos dedos delicados y retirar la para de araña, quedarse mirándola, y entonces imitar el zumbido de una mosca y ver cómo el Ministro palidece, quiere tirar la pata pero no puede, está atrapado por la pata, y darle la espalda y salir, silbando, anunciar en los pasillos la renuncia del Ministro, y saber que al día siguiente entrarán las tropas enemigas y todo se irá al diablo y será un jueves de un mes impar de un año bisiesto".
Julio Cortázar, Historias de cronopios y de famas

Oliverio Girondo.

1.
2.
Os amantes
Míranse, escoitanse, deséxanse, soñanse, bícanse,aloumiñanse, fuman, tocanse,gustanse,
durmense, xuntanse, penetranse,separanse, 
duchanse, miranse; 
fuxen, respiranse
e teñen prohibido rozarse.








Sobre Oliverio Girondo e inspirado nel:
1.https://laperiodicarevisiondominical.wordpress.com/tag/oliverio-girondo/
2.http://patogiacomino.com/2013/04/05/refuerzo-semantico-2-dibujando-con-palabras-caligramas-o-poesias-visuales

xoves, 1 de outubro de 2015

“Nunca más guardaremos silencio”



re-evolución
pensas 
que estou soñando
mais penso que as palabras
teñen suficiente forza
para cambialo mundo
as palabras
os berros 
cando saen disparadas,
alporizadas,
son
 a mellor arma de construcción masiva


Los hongos, na cidade “submarina” de Cali non vai de nada e vai de todo un pouco, vai de guerra, de revoltas, vai de relixión, de política, de manipulación. Vai de opresión.

Ras e Calvin érguense para esparcirse pola cidade en forma de grafittis. Son tempos de cambio e os “hongos” son a vida que aparece despois da morte. Persoas que aportaron moito, fuxindo á velocidade do tráfico, escapando da miseria. A sede da rúa.


mércores, 23 de setembro de 2015

EDEN


Eden, de  Mia Hansen-Love é unha película na que ten pouca cabida o silencio. Transcorre inevitablemente entre o son Draft Punk. Trátase dunha sucesión de noites, e noites nas que Paul entra no mundo dos Dj.

http://www.dodmagazine.es/daft-punk-en-la-pelicula-eden/


Os pasos da película son veloces, ao ritmo da música. Fan e desfan as súas vidas como se tratase dun puzzle. Preguntándose sempre un gran dilema: que é o que máis importa, o presente ou o futuro, a meta ou o camiño? A resposta é éxtase.
As noites pasan rápido, como se nada, absolutamente nada pasara por el, por eles. Consúmense. Falta a maxia, e que os sentimentos sexan tanxibles. Máis tanxibles porque a vida de Paul agóchase baixo o fume, e non nos deixa ver iso. O máis profundo.
Paul nunca soubo porqué loitar, a súa única meta era ser millonario. Meta que nunca abandonou e hai que saber cando abandonar e cando loitar. E neste sentido, o tempo corre ao revés, na nosa contra.
A xente coa que está nunha relación sentimental vai e ven. Unha búsqueda de si mismo, doutra persoa; sen fin.
E, aínda que nunca deixa de soar ese BUM-BUM, a película, chega un momento que non pode estirarse a modo de chicle, fica demasiado estática, e malia os acontecementos crea unha nova rutina.
Poema de Robert Creeley que aparece cara o final da película.
The Rhythm
It is all a rhythm,
from the shutting  door, to the window opening,
light, the moon,
the oceans, the
growing of things,
personal, recurring
in them again,
thinking the end
time returning,
themselves dead but
someone else coming.
then in life also
dying, dying...
And the women cry and die.
grown only to old men.
The grass dries,
the force goes.
returning, oh not mine,
not mine, and
in turn dies.
from itself continuity
bending all to its force
from window to door,
from ceiling to floor,
light at the opening,
dark at the closing.


the seasons, the sun's 
the mind in men
is not the end, the
If in death I am dead,
The little children
But is met by another

The rhythm which projects

xoves, 3 de setembro de 2015

Par les soirs bleus d'été, j'irai dans les sentiers,
Picoté par les blés, fouler l'herbe menue :
Rêveur, j'en sentirai la fraîcheur à mes pieds.
Je laisserai le vent baigner ma tête nue.

Je ne parlerai pas, je ne penserai rien :
Mais l'amour infini me montera dans l'âme,
Et j'irai loin, bien loin, comme un bohémien,

Par la Nature, - heureux comme avec une femme.


Arthur Rimbaud

Palabras do vento


(…) Vos nunca entenderedes estas cousas,
 estas fontes tan fondas,sin palabras
que nas palabras surxen tatexando como meniños nados dun
 [hospicio
Oramá non sepades o segredo
destas fontes tan fondas, sin palabras,
xa que sodes somentes unhas palabras
Indo e vindo no tempo, unhas palabras
palabras e palabras e palabras.
Celso Emilio Ferreiro

Dialogar co ceo  
 falarlle aos animais
era algo que ía no noso ADN
no sistema linfático
nas veas
no último centímetro de pel
e quererte era fácil

Quererte era fácil
porque me levababas ver moverse as nubes, 
porque desde que estás aquí
Botamos a rir in media res
en calquera momento
sen máis motivo que o de que hai que amansar a dor
curar as feridas
a voz non abonda
o silencio esbáese co poema


xoves, 27 de agosto de 2015

Puxécheslle o meu nome a unha colmea

As abellas
saben cal é o seu sitio aínda que non vexan
calculan coordenadas
debaten sobre o tipo exacto de mel e pranta que absorberán
se van de viaxe, levan munición
alimentan á raíña
as obreiras viven arredor de 5 meses
están sempre a bailar
de esguello, bailando
sen parar
criaturas danzantes
de flor 
en flor
bailar ata morrer
The anatomy of the honey bee/ A anatomía dunha abella: https://archive.org/stream/cu31924003168865#page/n145/mode/2up


Matthew Woodson



venres, 21 de agosto de 2015

El cielo oblicuo.


El cielo oblicuo de Belén García Abia non é precisamente o libro que pasa inadvertido polos meus ollos. É un canto desde o interior do corpo de todas as mulleres. Ou mellor: un berro.
Fala da non- maternidade, do feminino, dos corpos e do sufrimento que se encerra nestes.
Fala tamén das mulleres na literatura, na vida:  Natalia Ginzburg, Perkins Gilman, Ariana Harwicz, A. M. Homes. Fai mencións a grandes escritoras, grandes mulleres:  Lessing, Woolf, Mansfield, Sylvia Plath, Alice Munro,Némirowsky, Venturini, Kristof, Müller, McCullers, Oates, Pizarnik, Sexton… Dinos: “escribo para leerlas”, “escribo para escuchar esas voces”.
Abrenos as feridas para contarnos que é para ela ser muller, que debe ser… O libro está escrito con silencios tamén, xa que logo, no se trata dunha escritura en prosa convencional senón que  ás veces lémbranos a unha tormenta de ideas  que poderíamos mesmo asemellar cun poema  que escribe con todo o seu corpo cando está a piques de caerse en anacos. Desgarra.
A primeira parte chámase “La anunciación”. Anunciación de que non pode ser o que sempre quixo. É unha nai morta. Escribe: “ Debo de tener un nudo en el útero, eso debe  de ser, un nudo fuerte que no permite que salga nada de mi vientre”.
A segunda “Genética”. Unha xenética que invoca á infancia marcada pola historia familiar: “las harpías raptan las almas y a los niños. Las harpías las raptaron”. É a súa voz ao longo do tempo, e vamos medrando con ela e o seu baleiro. O baleiro.
E segue removéndonos. 
Finalmente, remata coa voz de Telmo, a morte do pai e con el, a nai, que cada día amencía nun país. Sen ganas de vivir. Cravándose a dor dos que non están: “ y al morir vamos a un cielo lleno de gente como  nosotros, que también, de tanto dolerles el mundo, han aprendido a andar torcidos, es un cielo oblicuo, donde sólo pueden entrar los llevan el peso  del mundo  en su espalda”.

martes, 18 de agosto de 2015

Un intre

Sophie Lecuyer

Estar ao abrigo do fin do amar
é a iso ao que eu chamo felicidade
Marguerite Duras


*
Por un intre estiven ao teu carón
Por un intre conquistaches a miña orella esquerda
bisbandome loucuras
berrando a pel

*
Puxemos nome, chamábaste: imposíbel
soño
efémero

*
O que non dixen foi que me gustaban os imposíbeis

*
Cheirabas a colonia

*
Esbaecíaste
conducindo en punto morto
entrando e saíndo dos bares na miña busca

*
Mais só foi un intre

*
Non lle poñerei o teu nome a miña sede

*
Os troncos das árbores están morrendo e dóeme cando tremen
as follas móvense e traen un sabor acedo

*
Esbaecémonos coma o astro que fina unha volta á súa órbita
fina a viaxe cósmica dos nosos beizos

xoves, 16 de xullo de 2015

A mirada do silencio


A mirada do silencio, de Joshua Oppenheimer, galardoado infinitamente por The act of killing. A historia desta vez  é a da culpa, da masacre, da intolerancia, do odio… Como dí a canción “Sorry seems to be the hardest word”.
Acontece en Indonesia tendo como punto de partida o ano 1965 no que por un golpe de estado militar se produce unha masacre indiscriminada de “comunistas” baixo o nome do patriotismo, do perigo… No só mataron a milleiros de comunistas, senón tamén a calquera mostra de disidencia co horror, aos amigos, ás familias…Estes mesmos asesinos son agora o actual goberno. Persoas sen escrúpulos que fan mofa sobre ese acto de matar, arrancar os ollos. Remóvesenos algo por dentro ao ver que non hai remordementos en ningures, conxélasenos a sangue, sangue derramada. Os bebedores de sangue rinse, glorifican as súas actuacións. A nós parecenos noxento. Só queremos perdón. Non é pasado, senón que o pasado constrúe o presente.
O único xeito de cambiar as cousas, é facerlle ver ao mundo esta barbarie. Creo que calquera pode velo, e sentir a impotencia de Adi, o protagonista.  Un optometrista de 44 anos, nunca mellor metáfora dunha persoa que trata de cambiar esas imposturas que están afincadas na sociedade, que nos fan tragarnos as mentiras e ficar en silencio. Nunca mellor metáfora dunha persoa que trata de cambiar esa sanguenta perspectiva das cousas.
Ao irmán de Adi Rankum, matárono e torturárono os bebedores de sangue, como aparece nunha película que este mira ao longo dos acontecementos, inmóbil, apresado pola falta de humanidade de aqueles que contan con moita impudencia como o mataron do xeito máis atroz.

Quédase (e quedámonos) apresados ante a constestación dos verdugos  cando vai entrevistalos, ou coa recurrencia das gafas. A dor sentímola mesmo no silencio de Adi que só busca o perdón,  a verdade…
E semella que as bebedores de sangue aínda non saciaron a súa sede. E algúns aínda buscan desenterrar aos seus mortos, como acontece en España. En busca de explicacións morais, non só políticas.
En definitiva, é unha historia de como a propaganda se convertiu en realidade, na verdade.
A paisaxe da mentira. A paisaxe. A mentira.

“Bali é moito máis fermosa sen os comunistas”.“Se non bebéramos sangue humana volveríamonos tolos”.“Todos os asasinos que vou atopando non se sinten responsabéis”.

mércores, 24 de xuño de 2015

Que difícil é ser deus


Aqueles foron días cando eu aprendín o que é o sufrimento, o que é sentir vergoña, que é desesperación. Pedro Abelardo
Debo advertir que: para cumprir esa misión, vai armado, co fin de infundir respecto. Pero en ningún caso será autorizado a usar as súas armas, sexan cales sexan as circunstancias. Entende? Ernest Hemingway

Que difícil é ser un deus é unha rara avis inspirada nunha novela de ciencia ficción rusa bastante coñecida (e recoñecida) dos irmáns Strugatsky, adaptación feita polo director Aleksei German.
Porén, esta non é unha ficción calquera senón que ten algo de didáctico, trátese do humanismo  e da crítica social. Crítica baseada nun sistema comunista alternativo que deriva no totalitarismo, como xa ocorreu na historia do planeta.
Se puidese ser simplista diría que é visceral e ao mesmo tempo grandiosa por eses fabulosos planos en branco e negro, movementos insospeitados, a corrente subterránea social e filosófica...
Afondando máis no meollo, a película situase nun locus similar á Terra chamado Arkanar. A simple vista pode identificarse este noxento lugar, onde os humanos son os peores monstros, na Idade Media e o consecuente feudalismo, sistema  no que o poder está nas mans duns poucos, moi pouquiños. Sistema no que hai homes libres e escravos. É por isto que se envia a unha serie persoas a investigalo (pero coa condición de non interferir na vida política e social) como é o caso de Don Rumata.Este, ou como máis lle chaman “Don” é o famoso deus, aínda que se trata dun científico do noso planeta enviado a este lodeiro onde as universidades foron destruidas ao igual que a cultura. Os resquicios de cultura, homes sabios e libros que se manifesten son esnaquizados como se de Fahrenheit 451 tratara.
A película centrase neste personaxe que como terrícola rexeita a falta de hixiene e condicións vomitivas que xorden ao longo das tres horas. De aí a teima de aparecer sempre co pano, e rematar nunha especie de charco (outra cousa mellor non había, non sei que dicirvos). O “pobre” Rumata despois de tanto caos, sucidade,  violencia,  loucura...
Este marabilloso pesadelo de ciencia ficción pode lembrarnos algúns a El Bosco ou mesmo á gran serie do momento: Game of Thrones, deixando o listón moi alto.
Cando saín do NUMAX comprobei sorprendida que existían os baños, a auga corrente, os libros e as rúas non fedían. MENOS MAL!

“Miña nai dicía que as bágoas só son auga. Todo está na cabeza”.“O creador castigounos con dor. Eu tamén fun á Universidade”.“Deus, se existes, detenme”.“Destruir é sinxelo”.



luns, 22 de xuño de 2015

Non hai nada que celebrar:
pecharon as ventás deixandoas medio abertas

ata converterse en fósiles

Medo

De cando os ventiladores inundaban a habitación
E as formigas eran amigas matutinas coma quen anda
un campo
espido
sen máis máscara  que os soños e unha pel entumecida
entumecida polos golpes voraces da vida
entumecida pola soidade
entumecida por respirar con tantos delirios
un carreiro de formigas fican 
para dar voltas 
en círculos
e o medo apodérase de nós
coma quen mira os ollos dunha serpe de verán
vexo os teus ollos 
e podo dicirche que 
fun feliz
que me gusta o cine independente
o mirar profundo
os sonrisos da xente
a rebeldía
a carraxe
gústanme as formigas e os espidos que corren en liberdade

as formigas corren polo teito

Fear
Fear of seeing a police car pull into the drive.
Fear of falling asleep at night.
Fear of not falling asleep.
Fear of the past rising up.
Fear of the present taking flight.
Fear of the telephone that rings in the dead of night.
Fear of electrical storms.
Fear of the cleaning woman who has a spot on her cheek!
Fear of dogs I've been told won't bite.
Fear of anxiety!
Fear of having to identify the body of a dead friend.
Fear of running out of money.
Fear of having too much, though people will not believe this.
Fear of psychological profiles.
Fear of being late and fear of arriving before anyone else.
Fear of my children's handwriting on envelopes.
Fear they'll die before I do, and I'll feel guilty.
Fear of having to live with my mother in her old age, and mine.
Fear of confusion.
Fear this day will end on an unhappy note.
Fear of waking up to find you gone.
Fear of not loving and fear of not loving enough.
Fear that what I love will prove lethal to those I love.
Fear of death.
Fear of living too long.
Fear of death.

I've said that
Raymond Carver


Licencia Creative Commons