luns, 30 de marzo de 2015

Diarios.

Día 2
A neve deixou de caer.
Coma un presaxio 
medraban as silvas
debaixo do brazo
debaixo da néboa.
O tempo era coma un rabuño.

Día 7
O son enxordecedor das agullas.
Fotografía: Une femme est une femme

domingo, 29 de marzo de 2015

Na cidade o ceo non se via.
Era un teito máis.
Pero aquí todo era distinto: o arume das estrelas.

sábado, 28 de marzo de 2015

Parar de pensarte,

É coma o desexo dos adolescentes de arrancarse a roupa cando están en público.
É coma os viaxes en buses de duas prantas. Coas últimas luces. As rúas baleiras. A poesía nos ollos do condutor. Que te leva a casa despois de coller o número equivocado.
É coma o que nunca saiu dos nosos labios medosos.
É coma irte, soa, un gran de area nun mundo novo.
Demasiado grande para a 'nada'.


luns, 23 de marzo de 2015

Emérita Méndez

A pel do tigre era a túa pel.

Salvaxe tornache.Endémica criatura.

J'aime bien tout ça.

Coñecemos os buratos das nosas paredes. Un día convertémonos en esquecemento xuntos. Un día falamos de loitas, de liberdades, de poesía,  de cancións que invitan a bailar, de curar as feridas.
Non queremos máis invernos sen flores.

[20]
 Tierra. La despedida
 siempre es una agonía.
 Ayer nos despedimos.
Ayer agonizamos.
Tierra en medio.
 Hoy morimos.

[21] 
Por eso las estaciones
saben a muerte, y los puertos.
 Por eso cuando partimos
 se deshojan los pañuelos.
Cadáveres vivos somos
en el horizonte, lejos.

[22]
 Cada vez más presente.
Como si un rayo raudo
 te trajera a mi pecho.
Como un lento, rayo
 lento.
Cada vez más ausente.
 Como si un tren lejano
recorriera mi cuerpo.
 Como si un negro barco negro.
 [23]
 Si nosotros viviéramos
 lo que la rosa, con su intensidad,
 el profundo perfume de los cuerpos
 sería mucho más.
 ¡Ay, breve vida intensa
de un día de rosales secular
pasaste por la casa
 igual, igual, igual
 que un meteoro herido, perfumado
 de hermosura y verdad.
 La huella que has dejado es un abismo
 con ruinas de rosal
 donde un perfume que no cesa hace

 que vayan nuestros cuerpos más allá.



Miguel Hernández.

sábado, 21 de marzo de 2015

Poesía. Poesía. Poesía.

                    

Como hoxe é o Día da Poesía quería poñer o que era para algúns ser poeta; para min é moitas cousas pero sobre todo engaiolar coas verbas.
Segundo T.S Eliot (1888-1965): “Only through time time is conquered” ou “Speak agains uncounscious oppression/Speak against the tyranny of the unmaginative/Speak against bonds” de Ezra Pound (1885-1972, Lost Generation).


O SILENCIO DAS BUCINAS
Non, non son eu, é outra que sofre.
Eu non podería soportalo. Que un velo
negro tape o acontecido
e que se leven as farolas…
Noite

Anna Akhmátova

Como un alarido eterno.
Trens.Distancia.Ausencia.
Non teño engado para vivir; algo fuxe
e o vento atravesa a terra sen ser escoitado.
O balbordo do silencio
é coma o mar escrachando as rochas.

Álxido silencio onde no noso corpo estoupa unha guerra.

mércores, 18 de marzo de 2015

Nubes pasaxeiras

Aki Kaurismäki é un director finlandés, que vive en Lisboa.Autor de películas como: "Ariel", "A rapaza da fábrica de mistos", a recente "Le Havre"...
Veño de ver una película súa, “Nubes pasaxeiras”,  explota una bomba desde que acende a pantalla do noso pequeno habitáculo. Un restaurante. Un home tocando o piano. Cantando. Letras que din que o mundo é un papel. Fala da liberdade.
A maître fica inmutable mentres a música soa e os señores falan e falan sen parar nas mesas. Unha muller fuma, ollando ao pianista.
Chaman a Ilona, una especie de “camarera”, dinlle que o cociñeiro voltou a facer das súas. Ameazante, cunhas botellas de alcohol e un coitelo. Con aire cómico.
Sae do traballo e entra de socate no tranvía, bica ao seu home, o condutor da fermosa máquina verde que se abanea sobre as lixeiras luces da cidade. Aquí engulenos a poesía, a fermosura do silencio, Ilona ao carón de Lauri, apoiada, amarrada á barra, o travía totalmente deserto.
Entra na estación. Os dous collen o coche. Chegan a casa e o coche frea, retrocedendo un anaco. Abren a porta e deseguido entran na casa. O home mercou una televisión, están abraiados diante dela, máis por pouco. A súa vida está a construírse, a librería está baleira, hai mobles, un tocadiscos, un coche, una televisión que terán que pagar a prazos; coma todo.
Aos dous por un golpe de mala sorte, un bater da vida, quedan sen traballo. Seica o paradiso está murado.
O restaurante Dubrovnik pecha e xa non se precisan catro condutores, un deles será Lauri.
A película vai sobre as reviravoltas da vida, sobre a busca da dignidade...
Vai sobre a loita, o silencio, a dor, o amor, Lauri de cando en cando aparece cun ramo de flores, amarelas, vermellas; uns homes levan a televisión, os mobles... Lauri e as flores. E o can, o can acompáñaos toda a película. Un can que lame os pratos que quedaron enriba da mesa, nun época na que reina a escaseza.
Ao final Ilona consegue diñeiro e monta un bar chamado “Työ” (traballo en finlandés).  Está cheo de xente. E Lauri de telefonista.
Fin. Lauri, Ilona e o can diante do novo restaurante.

A película destaca polos silencios senlleiros,a crueza, a inexpresión, arrastrados por un carrusel que da voltas e voltas. Sen máis.
Hai cousas que perduran:
A música
Os de sempre
O can
O tabaco
O alcohol
A escaseza de verbas
O egocentrismo: salvese(me) quen poida
A mala sorte
A amizade
O amor silandeiro


sábado, 14 de marzo de 2015

The Weeds (As malas herbas).

Margaux Williamson
O arrolar dos grilos. A noite entumecida. Coma un mal soño. Coma os imposibles. Mirando pola ventá no marzo silandeiro.

"O mundo é cruel, pero merece tamén outros calificativos máis compasivos"


Szymborska naceu vai 86 anos en Kórnik, preto de Poznan (Polonia). Agora vive en Cracovia, agora e desde os oito anos. Nunha vivenda sen ascensor.
Era unha descoñecida, mais fai 18 anos recibiu o Premio Nobel e as cousas cambiaron un pouco nese sentido.
Russel Sorgi (1942)

A HABITACIÓN DO SUICIDA
Seguramente credes que non había libros, nin cadros, nin discos.
Non parecía que de esa habitación houbese saída, 
As gafas para ver de lexos estaban na repisa.
Seguramente credes que cando menos a carta aclaraba algo.

Seguramente credes que a habitación estaba baleira.
Pois non. Había tres sillas ben firmes.
Unha lámpada boa contra a escuridade.
Un escritorio, no escritorio unha carteira, periódicos.
Un buda despreocupado. Un cristo pensativo.
Sete elefantes para a boa sorte e no caixón unha axenda.
Credes que non estaban nela as nosas direccións?

Pois si. Había unha trompeta leda nunhas mans negras.
Saskia cunha flor cordial.
Alegría, divina chispa.
Odiseo sobre o estante durmindo nun soño reparador 
tras as fatigas do canto quinto.
Moralistas,
apelidos estampados con sílabas douradas
sobre lombos fermosos.
Os políticos xusto ao lado mantíñanse erguidos.

polo menos pola porta,
ou que non tivese algunha perspectiva, polo menos desde a ventá.

Oíase unha mosca, é dicir, que aínda estaba viva.

E se vos dixera que non había carta.
Tantos de nós, e todos coubemos
nun sobre baleiro apoiado nun vaso.

El autobús

El autobús

Te preguntas por qué diciembre
te eligió a ti entre tanta gente
mientras te pintas los ojos para ver
si cambia el mundo.

Tiras las preguntas sobre la cama
como quien vacía un bolso en ella
y te viene a la cabeza el día en que rompisteis
y se os atravesó el destino en la garganta.

Vuelves a los mismos pensamientos una y otra vez
y vas haciendo tu lista de reproches contra el mundo.
Te gustaría volver a una región sin sobresaltos
pero la niñez es sólo una foto amarilla.

Poco a poco se va haciendo de noche,
la tarde lo va llenando todo de cuervo 
y el destino no clava ningún mensaje en tu contestaor.

Le das alguna calada más al fracaso,
ese cigarro inacabable,
intentas esquivar las preguntas una y otra vez,
como a un invitado
que no se da por aludido cuando acaba a fiesta
y no quiere marcharse.

Buscas el interruptor para apagar tu cabeza
y hallas refugio en una serie tonta americana.
Piensas en todo lo que le dirías
si le volvieras a tener enfrente
y te recolocas la tristeza en el pelo.

Sé que no pides consejo a nadie
porque corres el riesgo de que alguien te diga la verdad.
Vive esperando un volantazo del destino
harta de echar de menos el cuerpo al que renunciaste.
Entonces ignorabas que esto pasaría
y que echar de menos es renunciar al presente.

El día pasará y la vida seguirá,
ganarán los mismos
perderán los de siempre,
y quizá, si eres paciente,
si dejas de correr -y te perdonas-
la vida deje de ser ese autobús
que se escapa justo cuando llegabas a la parada.
Marwan

Améndoas. Os nómadas.

Era un día de feira. Comía améndoas. Viña de Montmartre, berce de Picasso, Van Goght, Edith Piaf, Boris Vian… tiña pecas na cara e o pelo cor granate.
Díxome que marchaba ao día seguinte. Que era unha bohemia. Que nunca ficaba no mesmo sitio máis de dous días.
Sentíame máis triste que ninguén.
Ao día seguinte botei a correr cara o circo.
Non había circo.
As cores desaparecerán, os animais tamén, as caravanas.
Ficaba soa nese anaco de terra. Sabes esa tristura da vida bohemia? O circo sempre foi un sitio de moita saudade. Cando ven, os rapaces rin sen parar, pero cando se vai queda un oco baleiro. O oco baleiro do sorriso.


Lembro que ese nadal pedín ser diferente. Pedín ser un pouco bohemia como aquela; tamén poeta, filósofa, soñadora, rebelde… Pedín ser o ollo do furacán. Bater nas persoas. Deixando algo bonito.
Owen Gent

domingo, 8 de marzo de 2015

O exilio.

"Deitome e,  antes de durmir, falolle mentalmente a Lucas, como adoito facer desde fai moitos anos. Digolle máis ou menos o de sempre. Digolle que, se está morto, ten sorte e que me encantaría estar no seu lugar. Digolle que a el lle tocou a mellor parte, que eu debo levar a carga máis pesada. Digolle que a vida é dunha futilidade total, que non ten sentido, é aberración, sufrimento infinito". (…) Fragmento de Claus e Lucas

"Leo. É coma unha enfermidade. Leo todo o que cae nas miñas mans, baixo os ollos: diarios, libros escolares, carteis, anacos de papel atopados pola rúa, recetas de cociña, libros infantís…Calquera cousa impresa".Fragmento de A analfabeta

Dun dos libros de Agota Kristof, O gran caderno:



A analfabeta de Agota Kristof é unha autobiografía maxistral. Unha muller que fuxíu da devastación da súa terra natal. Fuxiu a Suíza. Traballou nunha fábrica de reloxos, como se o tópico se cumprira. Aprendeu o francés, aínda que non era a súa “raíz”  e nunca conseguiría interiorizalo, era unha especie de migración a outras verbas. Estando nese estrano país esperaba os domingos para durmir un pouco máis e soñar con Hungría. Presentanos a súa estadía como un “tempo morto”.

Ela era fráxil.poética…

José Ángel Valente.


Bibliotecas.

Te digo que estoy solo y que me faltas. 
Nos faltamos, amor, y nos morimos 
y nada haremos ya sino morirnos. 
Esto lo sé, amor, esto sabemos. 
Hoy y mañana, así, y cuando estemos 
en nuestros brazos simples y cansados, 
me faltarás, amor, nos faltaremos.
                                Jaime Sabines
CC-BY-NC-SA (Hutson Hayward)


Íamos á biblioteca,  sentabámonos enfronte. Entendiámonos demasiado ben. Escoitabamos as mesmas cancións.

As veces sorprendiámonos cantando nalgún bar. Pero, que da igual, que non coñezo os recunchos da túa pel. Só te soño, as veces.  

venres, 6 de marzo de 2015

Há tão pouca gente que ame as paisagens que não existem!                                                 Pessoa
Non souben os lindes do amar.
Está no que amosamos,
as pontes, as verbas;
está no que arrebolamos,
o sorriso;
está en calquera sitio,
en calquera cousa,
en calquera persoa;
agardando.
E eu vinte,
sentinte,
rebentando todas as pontes,
bailando na noite coas últimas luces.
Amar como se fose esbafarnos,
soñarnos, 
ousando transpasar as constelacións.
A dor as veces amaina e queremonos.
A dor cantanos cancións.
Bruno Bruni


mércores, 4 de marzo de 2015

Todos minten.

Vexo paxaros pendurados no tendido eléctrico.
Vexo os anos que pasei enfundandoos, nese vello cuarto medio escuro.
Escoito as vosas mentiras a través do cable telefónico: "estou ben, son feliz".
E, quedei, metamorfoseada nunha observadora de paxaros.
Dous. Tres. Un.
CC-BY-NC-SA (Carlos Jaimes)

*

Este "país" morreu,
revirouse milleiros de séculos.
E toda a loita,
o avance social,
a dignidade,
esváeceuse,
tornandose no vello costume da intolerancia.

Guerras.
Escravitude.
Egoísmo incansable.

Estamos condenados,
sen poder nin tan sequera,
berrar,
chorar.

O paseo silandeiro cara ningures.

Xa non estabas ti.
Estaban os teus refugallos.
Xa non estabas ti,
refuxiábaste nun corpo baleiro.

Tallulah Fontaine

Estrela distante

"Alberto parecía una serpiente. No: parecía un faraón egipcio. Sólo se sonrió y siguió mirándome aunque por momentos tuve la impresión de que se movía por el apartamento vacío. ¿Pero cómo se podía mover si estaba quieto? Las Garmendia están muertas, dijo. La Villagrán también. No lo creo, dije. ¿Por qué van a estar muertas? ¿Me querís asustar, huevón? Todas las poetisas están muertas, dijo. Ésa es la verdad, gordita, y tú harías bien en creerme. Estábamos sentados en el suelo."
Roberto Bolaño.


martes, 3 de marzo de 2015

Reino do agreste e da pureza. Non fuxas.


Aleksandra Waliszewska

Mírame: cheo de larafuzas.
Mírame: con ollos de mágoa.
Mírame: correndo e cantando.
Mírame: en silencio.
Mírame: salvaxe.
Mírame e bota a andar, descalzo, 
polo lodo, sen repouso.
Mírame para tecer algo que pare o tempo.
Para pechar a ferida imaxinaria.
Non deixes de mirarme cos ollos cheos de vida.

luns, 2 de marzo de 2015

A Xeración Beat: mulleres

CC-BY-NC-ND (Kai Mort Shuman)

Malia as tebras de Keruac e Burroughs están poetisas como Lenore Kandel. Nunha especie de vidas paralelas. Ela tamén formou parte da Xeración Beat a mediados do século XX.

Aínda que este movemento xira nunha espiral de drogas, sexo feroz, o son do jazz… é coma se se comezase a ouviscar que as mulleres pasan de obxecto a suxeito. A un EU. Deixamos de ser ese suco no fondo da terra.

Outra destas indómitas é Elise Cowen, quen tivo un amorío con Allens Ginsberg. Mais era amante da liberdade:
A señora…

A señora é unha cousa submisa

feita de auga e da morte.

A moda vistea de sobriedade e

usa a súa mente para coserlle a vaíña.

Licencia Creative Commons