xoves, 27 de agosto de 2015

Puxécheslle o meu nome a unha colmea

As abellas
saben cal é o seu sitio aínda que non vexan
calculan coordenadas
debaten sobre o tipo exacto de mel e pranta que absorberán
se van de viaxe, levan munición
alimentan á raíña
as obreiras viven arredor de 5 meses
están sempre a bailar
de esguello, bailando
sen parar
criaturas danzantes
de flor 
en flor
bailar ata morrer
The anatomy of the honey bee/ A anatomía dunha abella: https://archive.org/stream/cu31924003168865#page/n145/mode/2up


Matthew Woodson



venres, 21 de agosto de 2015

El cielo oblicuo.


El cielo oblicuo de Belén García Abia non é precisamente o libro que pasa inadvertido polos meus ollos. É un canto desde o interior do corpo de todas as mulleres. Ou mellor: un berro.
Fala da non- maternidade, do feminino, dos corpos e do sufrimento que se encerra nestes.
Fala tamén das mulleres na literatura, na vida:  Natalia Ginzburg, Perkins Gilman, Ariana Harwicz, A. M. Homes. Fai mencións a grandes escritoras, grandes mulleres:  Lessing, Woolf, Mansfield, Sylvia Plath, Alice Munro,Némirowsky, Venturini, Kristof, Müller, McCullers, Oates, Pizarnik, Sexton… Dinos: “escribo para leerlas”, “escribo para escuchar esas voces”.
Abrenos as feridas para contarnos que é para ela ser muller, que debe ser… O libro está escrito con silencios tamén, xa que logo, no se trata dunha escritura en prosa convencional senón que  ás veces lémbranos a unha tormenta de ideas  que poderíamos mesmo asemellar cun poema  que escribe con todo o seu corpo cando está a piques de caerse en anacos. Desgarra.
A primeira parte chámase “La anunciación”. Anunciación de que non pode ser o que sempre quixo. É unha nai morta. Escribe: “ Debo de tener un nudo en el útero, eso debe  de ser, un nudo fuerte que no permite que salga nada de mi vientre”.
A segunda “Genética”. Unha xenética que invoca á infancia marcada pola historia familiar: “las harpías raptan las almas y a los niños. Las harpías las raptaron”. É a súa voz ao longo do tempo, e vamos medrando con ela e o seu baleiro. O baleiro.
E segue removéndonos. 
Finalmente, remata coa voz de Telmo, a morte do pai e con el, a nai, que cada día amencía nun país. Sen ganas de vivir. Cravándose a dor dos que non están: “ y al morir vamos a un cielo lleno de gente como  nosotros, que también, de tanto dolerles el mundo, han aprendido a andar torcidos, es un cielo oblicuo, donde sólo pueden entrar los llevan el peso  del mundo  en su espalda”.

martes, 18 de agosto de 2015

Un intre

Sophie Lecuyer

Estar ao abrigo do fin do amar
é a iso ao que eu chamo felicidade
Marguerite Duras


*
Por un intre estiven ao teu carón
Por un intre conquistaches a miña orella esquerda
bisbandome loucuras
berrando a pel

*
Puxemos nome, chamábaste: imposíbel
soño
efémero

*
O que non dixen foi que me gustaban os imposíbeis

*
Cheirabas a colonia

*
Esbaecíaste
conducindo en punto morto
entrando e saíndo dos bares na miña busca

*
Mais só foi un intre

*
Non lle poñerei o teu nome a miña sede

*
Os troncos das árbores están morrendo e dóeme cando tremen
as follas móvense e traen un sabor acedo

*
Esbaecémonos coma o astro que fina unha volta á súa órbita
fina a viaxe cósmica dos nosos beizos

Licencia Creative Commons