mércores, 23 de setembro de 2015

EDEN


Eden, de  Mia Hansen-Love é unha película na que ten pouca cabida o silencio. Transcorre inevitablemente entre o son Draft Punk. Trátase dunha sucesión de noites, e noites nas que Paul entra no mundo dos Dj.

http://www.dodmagazine.es/daft-punk-en-la-pelicula-eden/


Os pasos da película son veloces, ao ritmo da música. Fan e desfan as súas vidas como se tratase dun puzzle. Preguntándose sempre un gran dilema: que é o que máis importa, o presente ou o futuro, a meta ou o camiño? A resposta é éxtase.
As noites pasan rápido, como se nada, absolutamente nada pasara por el, por eles. Consúmense. Falta a maxia, e que os sentimentos sexan tanxibles. Máis tanxibles porque a vida de Paul agóchase baixo o fume, e non nos deixa ver iso. O máis profundo.
Paul nunca soubo porqué loitar, a súa única meta era ser millonario. Meta que nunca abandonou e hai que saber cando abandonar e cando loitar. E neste sentido, o tempo corre ao revés, na nosa contra.
A xente coa que está nunha relación sentimental vai e ven. Unha búsqueda de si mismo, doutra persoa; sen fin.
E, aínda que nunca deixa de soar ese BUM-BUM, a película, chega un momento que non pode estirarse a modo de chicle, fica demasiado estática, e malia os acontecementos crea unha nova rutina.
Poema de Robert Creeley que aparece cara o final da película.
The Rhythm
It is all a rhythm,
from the shutting  door, to the window opening,
light, the moon,
the oceans, the
growing of things,
personal, recurring
in them again,
thinking the end
time returning,
themselves dead but
someone else coming.
then in life also
dying, dying...
And the women cry and die.
grown only to old men.
The grass dries,
the force goes.
returning, oh not mine,
not mine, and
in turn dies.
from itself continuity
bending all to its force
from window to door,
from ceiling to floor,
light at the opening,
dark at the closing.


the seasons, the sun's 
the mind in men
is not the end, the
If in death I am dead,
The little children
But is met by another

The rhythm which projects

xoves, 3 de setembro de 2015

Par les soirs bleus d'été, j'irai dans les sentiers,
Picoté par les blés, fouler l'herbe menue :
Rêveur, j'en sentirai la fraîcheur à mes pieds.
Je laisserai le vent baigner ma tête nue.

Je ne parlerai pas, je ne penserai rien :
Mais l'amour infini me montera dans l'âme,
Et j'irai loin, bien loin, comme un bohémien,

Par la Nature, - heureux comme avec une femme.


Arthur Rimbaud

Palabras do vento


(…) Vos nunca entenderedes estas cousas,
 estas fontes tan fondas,sin palabras
que nas palabras surxen tatexando como meniños nados dun
 [hospicio
Oramá non sepades o segredo
destas fontes tan fondas, sin palabras,
xa que sodes somentes unhas palabras
Indo e vindo no tempo, unhas palabras
palabras e palabras e palabras.
Celso Emilio Ferreiro

Dialogar co ceo  
 falarlle aos animais
era algo que ía no noso ADN
no sistema linfático
nas veas
no último centímetro de pel
e quererte era fácil

Quererte era fácil
porque me levababas ver moverse as nubes, 
porque desde que estás aquí
Botamos a rir in media res
en calquera momento
sen máis motivo que o de que hai que amansar a dor
curar as feridas
a voz non abonda
o silencio esbáese co poema


Licencia Creative Commons