mércores, 7 de setembro de 2016

Alquimia.

O erro e a maldade
debóran o noso corpo
mais temos que deixar de calar
e comezar a pensar
sen os fíos que nos moven
sen afundirnos
sen rendirnos
na morte invisible

Temos que desnudar o tempo
sen afundirnos nas gretas
porque temos corrompidas as feridas
as úlceras da alma
e ao final
somos ríos do esquecemento
un aquelarre de soñadores
cargamos coa pedra de Sísifo
somos alquimistas da dor
cargamos con estupor

Hai un lume dentro de min

Foto de: Luis Morais Álvarez

Estou enferma
esnaquizada
esmagada
caendo
cacho a cacho
non-existindo
pasome a vida non existinto
sobranme as palabras
estanme a matar
chegan a alaridos
recito poesías na túa tumba
berro con estupor
solto a dor

logo foi o silencio
a soidade
acariciandome o cabelo
con mans de xeo

aconteceron tantas desgrazas
que se fixo eterna a ferida
e acostumeime a morrer un pouco
co aire que se respira na estratosfera
coma o que atura a chuvia nestas paredes
que reteñen a dor do universo
sabendo que un día morreremos de verdade

pero en Casiopea os ceos teñen outra cor
no son
estrelados
azulados
iluminados

xa non son idea abstracta

senón materia que sufre polo que ve
polo que escoita
polo que sinte

e estou enferma
non por escoitar cancións tristes
non por soportar as mortes

a miña mente descansa nas fogueiras
vendo ardes
queimándose este lume inexistente
no lume interior

só doe o final do día. a noite

Arredor
murmuro
sombras
son silandeiro de nostalxia
o corpo palpita
e estás
irremediablemente orfa

pero agora volto ao cauce
a innundalo todo
volto ao Eu

teño alquitrán nos pulmóns

medro en armonía neste hábitat 
non sei onde me leva a corrente
vou sen destino
e existo

domingo, 31 de xullo de 2016

spanda

o sabor do aire na boca
a profundidade
da auga
das pedras
fai tremer as cousas
por iso
é por iso
que o vento fai bailar as follas
ao son da música
todo se axita
resoa
coma un eco eterno
que nos canta
os segredos máis etéreos
e a spanda(palabra que ven do sívaísmo) do mundo
a vibración
o ritmo
a pulsación
o later descontrolado da terra
a palabra que antecede á palabra

xoves, 21 de xullo de 2016

μετάστασις


 μετά: máis alá
ἵστημι: estar

*
Sinto algo estarrecedor pecorrendo o meu corpo. A impotencia de non saber deixar pasar, marchar as persoas. E levo un animal dentro de min, que non sabe atoparse, rachar cos esquemas. Que non sabe fluir coa maxia que nos sostén. Son coma un paxaro que non sabe tomar as rendas da súa vida, desplomarse nun golpe seco, morrer voando. Non sei morrer nin vivir coma un paxaro. Non sei irme a outro sitio.
*
El vaise como tantos outros. Pregunteille: "estás  ben?". Nada, non me escoita. Ten os ollos pechados, así na escuridade pode velo todo: os últimos soños, o mundo desexado, a vida pasar, recordos, ideas, delirios...
*
Foise más alá das cousas, do noso mundo, do mundo.

venres, 27 de maio de 2016

Corpos que son norias

Minha alma é uma orquestra oculta; não sei que instrumentos tange e range, cordas e harpas, tímbales e tambores, dentro de mim. Só me conheço como sinfonia.
Todo o esforço é um crime porque todo o gesto é um sonho inerte.
As tuas mãos são rolas presas.
Os teus lábios são rolas mudas.
(que aos meus olhos vêm arrulhar)
Todos os teus gestos são aves. És andorinha no abaixares-te, condor no olhares-me, águia nos teus êxtases de orgulhosa indiferente.
E toda ranger de asas, como dos (...), a lagoa de eu te ver. Tu és toda alada, toda (...)
Chove, chove, chove...
Chove constantemente, gemedoramente (...)
Meu corpo treme-me a alma de frio... Não um frio que há no espaço, mas um frio que há em vir a chuva...
Todo o prazer é um vício, porque buscar o prazer é o que todos fazem na vida, e o único vício negro é fazer o que toda a gente faz.
Fernando Pessoa



O meu corpo é unha orquestra sen          (h)armonía
un bosque cheo de árbores
unha noria sen xente nos cubículos
unha noite de maio
uns ollos inquietantes
carne crúa
ríos de sangue
pero cantos corpos máis precisarei
 para calmarme? 
cantas voltas na noria? 

   canta éxtase?



mércores, 20 de abril de 2016

Ausencia



"Anoche soñé contigo. No me acuerdo ya en detalle lo que pasaba. Sólo sé que nos incluíamos constantemente uno dentro del otro, yo era tú, tú eras yo. Por fin empezaste a arder, no sé cómo."
— Frank Kafka (Cartas a Milena). 
I
É coma se un tremor me invadirá cando non estas aquí
porque o meu corpo coñece todas as túas cancións
porque a gorxa do mar nos bisba ao oído
roubándonos o alento
porque ás veces non só son as palabras
porque ás veces somos a vertixe dos acantilados
que nos percorre
con éxtase
e silencio
II
Porque ás veces son as mans da nai
que tanto tiñan sembrado
amansado
amado 
escrito, poesía de Boris Vian
III
Porque non quero ser un corpo borrado polo tempo
Porque quero ser contigo todos os amenceres
Porque hai unha décimo oitava forma de querer
Porque te miro e morro
Porque aínda que doa
E non te atope
Estás aquí
E eu deséxote ata o derradeiro centímetro
Porque quero abrazarte salvaxemente
IV

Porque estou rota e chea de explosións

luns, 21 de marzo de 2016

Revelarse.

Não há mais sublime sedução do que saber esperar alguém.

Compor o corpo, os objectos em sua função, sejam eles

A boca, os olhos, ou os lábios. Treinar-se a respirar
Florescentemente. Sorrir pelo ângulo da malícia.
Aspergir de solução libidinal os corredores e a porta.
Velar as janelas com um suspiro próprio. Conceder
Às cortinas o dom de sombrear. Pegar então num
Objecto contundente e amaciá-lo com a cor. Rasgar
Num livro uma página estrategicamente aberta.
Entregar-se a espaços vacilantes. Ficar na dureza
Firme. Conter. Arrancar ao meu sexo de ler a palavra
Que te quer. Soprá-la para dentro de ti -------------------
----------------------------- até que a dor alegre recomece.





maria gabriela llansol



Revelarse é a única maneira de liberarse
Revelarse é parar o tempo no sorriso
Revelarse é tratar de que o amor non morra
Revelarse para mudar as formas
Revelarse para des-pensarnos
Para des-coñecernos
Revelarnos para procurarnos en calquer lugar
Revelarnos cos nosos corpos
coa voz
Porque pasaron anos pero Shakespeare podía estar aquí 
queixándose
E as guerras arrasárono todo
Unha tras outra
Só quedou a fartura do silencio
E pasaron mil anos
E revelarnos é nosa salvación

Salvación: depresa!

martes, 8 de marzo de 2016

A morte é nosa.

A morte, só existe para nós, nunca para os que están mortos. É coma unha escuridade sen límites. E non hai nada despois diso, nin antes, da vida. Nada. Pero as estrelas tamén morren. E ninguén, ninguén arroxa a vida ao baleiro sen máis, ten que doer. Porque temos dereito a ser felices, a vivir morrendo, porque a morte é nosa. E eu, morro nos teus ollos.
Jacek Yerka

sábado, 16 de xaneiro de 2016

Cemiterios

Un pájaro de papel en el pecho
Dice que el tiempo de los besos no ha llegado
Vicente Aleixandre
Somos cemiterios
agardamos o son das bicicletas ao pasaren veloces
Somos cemiterios agardando aves migratorias
un milleiro de paxaros en bandadas
Somos cemiterios porque
non é a morte o que máis doe,
é a vida
Morremos nos ollos da xente que durme na rúa
e morremos coma un paxaro aterrecido polo frío
e eu xa estou morta
morro pouco a pouco
pensado que non somos nada
só carne con dor
con alcol nas veas
cuns poucos sorrisos de cando en cando
con flores espiñentas medrando en nós
pouco a pouco
Todos nós estamos moi sós
por iso as aves non chegan
nin os bicos
e sempre
sempre
vivimos na mesma estación

azul e irredenta

Licencia Creative Commons